Słownik kija
Pojęcia, które spotkasz u wytwórcy kijów, w CueBuilder i w klubie – wyjaśnione prostymi słowami.
- Jesion
- Jasne drewno liściaste, z którego wykonuje się większość szaftów snookerowych. Ma widoczne usłojenie w kształcie strzałek lub jodełek, dzięki któremu gracze ustawiają kij za każdym razem tak samo.
- Klon
- Jaśniejsze, bardziej jednolite drewno na szaft o spokojniejszym usłojeniu. Gra odrobinę sztywniej niż jesion i pasuje graczom, których rozpraszają „strzałki”.
- Szaft
- Długa, zwężająca się przednia część kija, od szpic do skórki. Jej drewno i zbieżność w największym stopniu decydują o tym, jak kij się prowadzi.
- Rękojeść
- Grubsza tylna część kija, którą trzyma dłoń, zwykle z hebanu lub innego ciemnego drewna, połączona z szaftem szpicami.
- Szpice
- Połączenie, w którym drewno rękojeści jest wycięte i wklejone w szaft, zakończone spiczastymi kształtami widocznymi na tradycyjnym kiju. W kijach z ręcznie wklejanymi szpicami każdą wycina się i dopasowuje osobno.
- Fornir
- Cienki pasek barwnego lub kontrastowego drewna położony pod każdą szpicą dla ozdoby. W CueBuilder nazywa się go akcentem szpic.
- Ferrula
- Niewielka mosiężna lub stalowa tulejka na końcu szaftu, do której przykleja się skórkę. Chroni drewno przed siłą uderzenia.
- Skórka
- Skórzana nakładka, która uderza w białą bilę; jej rozmiar podaje się w milimetrach średnicy. Barracuda ma skórkę 9,5 mm.
- Rozmiar skórki
- Średnica skórki i ferruli. Mniejsze skórki dają więcej rotacji i czucia; większe lepiej wybaczają błędy. Kije snookerowe mają skórki od około 8,5 do 10,5 mm.
- Kij jednoczęściowy
- Kij wykonany z jednego kawałka drewna, bez łączenia. Gra jak jedna całość i wymaga pełnowymiarowego futerału.
- Łączenie 3/4
- Metalowe łączenie około jednej czwartej długości od końca rękojeści, dzięki któremu kij mieści się w krótszym futerale. Po skręceniu prowadzi się jak kij jednoczęściowy.
- Łączenie środkowe
- Łączenie w połowie długości kija, typowe dla kijów bilardowych i podróżnych. Po rozłożeniu zajmuje najmniej miejsca.
- Waga
- Ciężar całego kija podawany w uncjach (oz). Większość kijów snookerowych waży od 17 do 19 oz; Barracuda waży 18 oz.
- Punkt balansu
- Miejsce, w którym kij balansuje na palcu, mierzone od końca rękojeści. Bardziej niż sama waga wpływa na to, jak ciężki wydaje się kij w dłoni.
- Długość
- Od końca rękojeści do skórki, w calach. 57 lub 58 cali pasuje większości dorosłych; Barracuda ma 58.
- Zbieżność
- Tempo, w jakim szaft zwęża się od szpic do skórki. Łagodniejsza zbieżność daje sztywniejsze czucie, szybsza – żywsze.
- Średnica rękojeści
- Szerokość kija na końcu rękojeści, mniej więcej 28–30 mm. Osoby o większych dłoniach zwykle wolą pełniejszą rękojeść.
- Polerka
- Twarde, gładkie narzędzie, którym pociera się boki skórki, by ją ubić i wypolerować, tak aby nie rozpłaszczała się poza ferrulę. Dołączamy ją do każdej Barracudy.
- Kreda
- Ścierna kostka, którą naciera się skórkę, by trzymała białą bilę i pozwalała grać z rotacją bez kiksu.
- Certyfikat autentyczności
- Podpisany dokument dołączany do każdej repliki kija Barracuda, potwierdzający, że kij wykonano według oryginalnej specyfikacji, z podpisem Marka Williamsa.
- Wyściółka z pianki z pamięcią kształtu
- Wyprofilowana piankowa wyściółka wewnątrz futerału, która podtrzymuje kij na całej długości, dzięki czemu nie przesuwa się ani nie wypacza w transporcie.
- Barracuda
- Nazwa kija, którym Mark Williams wygrał mistrzostwa świata w snookerze w 2000 i 2003 roku, a także marka kijów i futerałów wykonywanych według jego specyfikacji.