Każdy kij wykonany ręcznie na zamówienie · ceny w Twojej walucie, płatność w funtach · dostawa na cały świat na zapytanie

BarracudaKije i futerały

Słownik kija

Pojęcia, które spotkasz u wytwórcy kijów, w CueBuilder i w klubie – wyjaśnione prostymi słowami.

Jesion
Jasne drewno liściaste, z którego wykonuje się większość szaftów snookerowych. Ma widoczne usłojenie w kształcie strzałek lub jodełek, dzięki któremu gracze ustawiają kij za każdym razem tak samo.
Klon
Jaśniejsze, bardziej jednolite drewno na szaft o spokojniejszym usłojeniu. Gra odrobinę sztywniej niż jesion i pasuje graczom, których rozpraszają „strzałki”.
Szaft
Długa, zwężająca się przednia część kija, od szpic do skórki. Jej drewno i zbieżność w największym stopniu decydują o tym, jak kij się prowadzi.
Rękojeść
Grubsza tylna część kija, którą trzyma dłoń, zwykle z hebanu lub innego ciemnego drewna, połączona z szaftem szpicami.
Szpice
Połączenie, w którym drewno rękojeści jest wycięte i wklejone w szaft, zakończone spiczastymi kształtami widocznymi na tradycyjnym kiju. W kijach z ręcznie wklejanymi szpicami każdą wycina się i dopasowuje osobno.
Fornir
Cienki pasek barwnego lub kontrastowego drewna położony pod każdą szpicą dla ozdoby. W CueBuilder nazywa się go akcentem szpic.
Ferrula
Niewielka mosiężna lub stalowa tulejka na końcu szaftu, do której przykleja się skórkę. Chroni drewno przed siłą uderzenia.
Skórka
Skórzana nakładka, która uderza w białą bilę; jej rozmiar podaje się w milimetrach średnicy. Barracuda ma skórkę 9,5 mm.
Rozmiar skórki
Średnica skórki i ferruli. Mniejsze skórki dają więcej rotacji i czucia; większe lepiej wybaczają błędy. Kije snookerowe mają skórki od około 8,5 do 10,5 mm.
Kij jednoczęściowy
Kij wykonany z jednego kawałka drewna, bez łączenia. Gra jak jedna całość i wymaga pełnowymiarowego futerału.
Łączenie 3/4
Metalowe łączenie około jednej czwartej długości od końca rękojeści, dzięki któremu kij mieści się w krótszym futerale. Po skręceniu prowadzi się jak kij jednoczęściowy.
Łączenie środkowe
Łączenie w połowie długości kija, typowe dla kijów bilardowych i podróżnych. Po rozłożeniu zajmuje najmniej miejsca.
Waga
Ciężar całego kija podawany w uncjach (oz). Większość kijów snookerowych waży od 17 do 19 oz; Barracuda waży 18 oz.
Punkt balansu
Miejsce, w którym kij balansuje na palcu, mierzone od końca rękojeści. Bardziej niż sama waga wpływa na to, jak ciężki wydaje się kij w dłoni.
Długość
Od końca rękojeści do skórki, w calach. 57 lub 58 cali pasuje większości dorosłych; Barracuda ma 58.
Zbieżność
Tempo, w jakim szaft zwęża się od szpic do skórki. Łagodniejsza zbieżność daje sztywniejsze czucie, szybsza – żywsze.
Średnica rękojeści
Szerokość kija na końcu rękojeści, mniej więcej 28–30 mm. Osoby o większych dłoniach zwykle wolą pełniejszą rękojeść.
Polerka
Twarde, gładkie narzędzie, którym pociera się boki skórki, by ją ubić i wypolerować, tak aby nie rozpłaszczała się poza ferrulę. Dołączamy ją do każdej Barracudy.
Kreda
Ścierna kostka, którą naciera się skórkę, by trzymała białą bilę i pozwalała grać z rotacją bez kiksu.
Certyfikat autentyczności
Podpisany dokument dołączany do każdej repliki kija Barracuda, potwierdzający, że kij wykonano według oryginalnej specyfikacji, z podpisem Marka Williamsa.
Wyściółka z pianki z pamięcią kształtu
Wyprofilowana piankowa wyściółka wewnątrz futerału, która podtrzymuje kij na całej długości, dzięki czemu nie przesuwa się ani nie wypacza w transporcie.
Barracuda
Nazwa kija, którym Mark Williams wygrał mistrzostwa świata w snookerze w 2000 i 2003 roku, a także marka kijów i futerałów wykonywanych według jego specyfikacji.

Wykorzystaj tę wiedzę w CueBuilder

Twój koszyk